Een werkgever in de voedingsindustrie is aansprakelijk voor gehoorschade zodra hij weet, of had moeten weten, dat werknemers worden blootgesteld aan schadelijk geluid en hij vervolgens onvoldoende maatregelen heeft genomen. De Arbowet legt die verantwoordelijkheid duidelijk bij de werkgever neer. Dat betekent: geluidsniveaus meten, risico’s vastleggen in een RI&E, en passende gehoorbescherming beschikbaar stellen. Doet een werkgever dat niet, dan staat hij bij gehoorschade al snel aan de verkeerde kant van de wet. Hieronder lees je precies wanneer die aansprakelijkheid ingaat, welke normen gelden en wat je als werknemer kunt doen.
Wanneer is een werkgever wettelijk aansprakelijk voor gehoorschade?
De Arbeidsomstandighedenwet (Arbowet) is op dit punt helder: een werkgever heeft een zorgplicht. Die zorgplicht houdt in dat hij alles moet doen wat redelijkerwijs mogelijk is om te voorkomen dat werknemers schade oplopen door hun werk. Bij geluid betekent dit concreet dat de werkgever de geluidsbelasting in kaart brengt, opneemt in de risico-inventarisatie en -evaluatie (RI&E), en maatregelen neemt zodra de grenswaarden worden overschreden.
Aansprakelijkheid ontstaat wanneer een werkgever deze verplichtingen niet nakomt én een werknemer daardoor gehoorschade oploopt. De werkgever hoeft geen opzet te hebben gehad. Het is voldoende dat hij de risico’s had kunnen kennen en niet heeft ingegrepen. In de rechtspraktijk geldt bovendien een omgekeerde bewijslast: de werkgever moet aantonen dat hij wél voldoende maatregelen heeft genomen, niet de werknemer dat hij niets heeft gedaan.
Gehoorschade valt juridisch onder beroepsziekten. Volgens gegevens van het NCvB schommelt het aantal gemelde werkgerelateerde gehooraandoeningen de afgelopen jaren rond de 100 tot 125 per jaar, waarbij lawaaislechthorendheid veruit de meest voorkomende diagnose is. Experts benadrukken dat dit een onderschatting is, omdat veel gevallen nooit worden gemeld.
Welke geluidsnormen gelden er in de voedingsindustrie?
De voedingsindustrie valt onder dezelfde wettelijke geluidsnormen als de rest van de maakindustrie. De grenswaarden zijn vastgelegd in hoofdstuk 6, afdeling 3 van het Arbobesluit en artikel 6.8 van datzelfde besluit. Kort samengevat ziet het er zo uit:
- Vanaf 80 dB(A): de werkgever is verplicht gehoorbescherming aan te bieden en de blootstelling op te nemen in de RI&E.
- Bij 83 dB(A): een werknemer mag maximaal vier uur per dag zonder gehoorbescherming werken. In de overige vier uur mag er geen sprake meer zijn van hoge geluidsniveaus.
- Boven 85 dB(A) daggemiddelde: de werknemer is verplicht gehoorbescherming te dragen.
In slachterijen, voedselverwerkende bedrijven en fabrieken waar machines, transportbanden, verpakkingslijnen en koelsystemen continu draaien, worden deze grenswaarden regelmatig overschreden. Een praktische vuistregel: als je op een meter afstand je stem moet verheffen om verstaanbaar te zijn, is er een reëel risico op gehoorschade. De decibelschaal is logaritmisch, wat betekent dat elke stijging van 3 dB de geluidshoeveelheid verdubbelt en de maximaal veilige blootstellingsduur halveert.
Voor de voedingsindustrie geldt daarnaast dat gehoorbescherming moet voldoen aan de HACCP-richtlijnen. Dat houdt in dat oordoppen detecteerbaar moeten zijn, zodat ze bij een eventuele besmetting van het voedsel kunnen worden opgespoord. Standaard oordoppen voldoen hier vaak niet aan.
Welke maatregelen moet een werkgever in de voedingsindustrie nemen?
De Arbowet schrijft voor dat een werkgever de zogenoemde arbeidshygiënische strategie volgt. Dat is een vaste volgorde van maatregelen:
- Bronmaatregel: vervang lawaaiige machines door stillere alternatieven, of pas het productieproces aan.
- Blootstellingstijd verkorten: als bronmaatregelen niet mogelijk zijn, beperk dan de tijd die werknemers in lawaaiige zones doorbrengen.
- Gehoorbescherming: pas als de eerste twee stappen onvoldoende zijn om het niveau onder de 80 dB(A) te brengen, is het inzetten van gehoorbeschermers een wettelijk toegestane optie.
Gehoorbescherming is dus een laatste redmiddel, geen eerste keuze. Werkgevers die meteen naar oordoppen grijpen zonder de bron aan te pakken, voldoen strikt genomen niet aan de wet. Naast het beschikbaar stellen van gehoorbescherming moet de werkgever ook zorgen voor voorlichting en instructie, periodieke gehoortests (audiometrie) aanbieden en de naleving controleren.
Wat is het verschil tussen universele oordoppen en otoplastieken op maat?
Er zijn drie veelgebruikte typen gehoorbescherming: gehoorkappen, universele oordoppen en otoplastieken op maat. In de voedingsindustrie zijn gehoorkappen praktisch lastig vanwege hygiëneregels en de warmte in productieomgevingen. Daarmee blijven universele oordoppen en otoplastieken de meest gebruikte opties.
Universele oordoppen zijn goedkoop en direct beschikbaar, maar ze worden niet altijd correct ingebracht. Een onjuist geplaatste oordop biedt onvoldoende demping, waardoor gehoorschade alsnog kan ontstaan. Bovendien kunnen hygiëneproblemen bij hergebruik leiden tot gezondheidsklachten, wat in een voedselverwerkende omgeving extra risico’s met zich meebrengt.
Otoplastieken zijn oordoppen die op maat worden gemaakt op basis van een individuele oorafdruk. Ze bieden bescherming tot 30 dB(A), zijn afgestemd op de specifieke geluidsomgeving en dempen niet meer dan noodzakelijk. Dat laatste is een groot voordeel: een werknemer kan nog gewoon een gesprek voeren met een collega, wat de veiligheid op de werkvloer ten goede komt. Otoplastieken moeten wel regelmatig worden gecontroleerd op lekkage om de bescherming te garanderen.
Hoe bewijst een werknemer dat zijn gehoorschade werkgerelateerd is?
Bewijs leveren voor werkgerelateerde gehoorschade vraagt om een combinatie van medische en feitelijke documentatie. Dit zijn de stappen die een werknemer concreet kan zetten:
- Audiologisch onderzoek: laat de gehoorschade vaststellen door een bedrijfsarts of KNO-arts. Het patroon van gehoorverlies bij lawaaislechthorendheid is herkenbaar en verschilt van leeftijdsgerelateerd gehoorverlies.
- Werkhistorie documenteren: leg vast in welke functies je hebt gewerkt, welke machines en omgevingen daarbij hoorden en hoe lang je daaraan bent blootgesteld.
- RI&E en meetgegevens opvragen: vraag bij de werkgever de risico-inventarisatie op. Als daarin geen geluidsrisico’s staan vermeld terwijl die er wel waren, is dat een sterke aanwijzing voor nalatigheid.
- Getuigenverklaringen: collega’s kunnen bevestigen dat bepaalde werkplekken structureel luidruchtig waren.
- Meldingsplicht bedrijfsarts: een bedrijfsarts is verplicht beroepsziekten te melden bij het NCvB. Zorg dat de bedrijfsarts de gehoorschade als beroepsziekte registreert.
Omdat de bewijslast bij de werkgever ligt, hoeft een werknemer niet te bewijzen dat de werkgever nalatig was. Het is voldoende om aannemelijk te maken dat de schade tijdens het werk is ontstaan.
Wat kan een werknemer claimen bij bewezen gehoorschade?
Bij aangetoonde werkgerelateerde gehoorschade heeft een werknemer recht op schadevergoeding. Die vergoeding kan meerdere componenten bevatten:
- Medische kosten: behandelingen, hoorapparaten en audiologische begeleiding die voortvloeien uit de gehoorschade.
- Inkomensschade: als de gehoorschade leidt tot arbeidsongeschiktheid of verminderde verdiencapaciteit, kan het inkomensverlies worden geclaimd.
- Smartengeld: een vergoeding voor het niet-materiële leed, zoals de impact van tinnitus of doofheid op het dagelijks leven.
- Toekomstige schade: gehoorschade is onomkeerbaar en progressief. Toekomstige kosten en beperkingen kunnen worden meegenomen in de claim.
Een werknemer doet er verstandig aan een letselschadeadvocaat in te schakelen die ervaring heeft met beroepsziekten. De werkgever is doorgaans verzekerd via een aansprakelijkheidsverzekering, maar dat betekent niet dat een claim automatisch wordt gehonoreerd. Schakel ook de bedrijfsarts in en laat de beroepsziekte formeel registreren, want dat versterkt de juridische positie aanzienlijk.
Wil je als werkgever in de voedingsindustrie voorkomen dat je aansprakelijk wordt gesteld? Dan begint het met de juiste gehoorbescherming voor je medewerkers. Bij Shush, via ons merk Klinkt Goed, meten wij otoplastieken persoonlijk op locatie aan bij jouw medewerkers, inclusief een afdichtingscontrole bij uitlevering en een jaarlijkse controle daarna. Onze detecteerbare otoplastieken voldoen aan de HACCP-richtlijnen en zijn daarmee direct inzetbaar in voedselverwerkende omgevingen. Meer weten over gehoorbescherming op maat voor de voedingsindustrie? Bekijk ons aanbod en neem gerust contact op.
Gerelateerde artikelen
